Vrijdagochtend bij de GG&GD twijfelde ik even. De mevrouw achter de tafel stelde voor dat we onze inentingen direct zouden krijgen. Annemieke had al lang besloten om zich direct te laten inenten. Ik vroeg nog even naar mogelijke bijwerkingen en legde uit dat ik wel moest optreden die avond. De vrouw kon niet garanderen dat alles goed zou komen, maar vertelde dat de meeste mensen er geen last van hebben. Ik besloot om me direct te laten vaccineren. En dus zat ik die middag met drie kleine pleisters op mijn arm in de auto onderweg naar Zwolle voor het derde Nachtlichttour concert.
Ik voelde me de hele avond al niet echt top. Ik at weinig tijdens het eten en was in de kleedkamer stiller dan anders. Zwijgend keek ik vanaf het balkon naar InSalvation die volledig los gingen in de prachtige Koningskerk in Zwolle. Nadat Jafeth nog wat had verteld over Compassion was het onze beurt. Terwijl mijn bandje het podium betrad, laadde ik mezelf op. Ik liep de zaal in en vanaf het moment dat ik voet op het podium zette was al het brakke gevoel verdwenen. De mensen in de zaal hadden er duidelijk zin in en die energie heb ik geprobeerd maximaal te gebruiken. Het akoestische blokje was erg gezellig en het Godshuis waar we speelden voelde voor mij helemaal als thuis. Erg bijzonder.
Tijdens de pauze merkte ik opnieuw dat ik niet veel energie had. M’n hoofd vol met allerlei dingen, mijn lichaam vol met die rare inentingen en mijn linker-bovenarm vol met een hardnekkige spierpijn. Ook een gevolg van de vaccinatie. Veel tijd om daarover na te denken had ik niet. Tourmanager Martijn kwam me alweer halen voor deel twee van de set. Tijdens ’Nachtlicht’ moest ik nog even zoeken naar het goede gevoel, maar toen Jeroen een poging deed zijn drumstel door midden te slaan tijdens het intro van het liedje dat daarop volgde stroomde de adrenaline weer door mijn bloed. We hebben samen een geweldig feest gebouwd, zonder daarbij de minder leuke kanten van het leven te vergeten. Juist in die liedjes herkende ik mezelf die avond. Het was hartverwarmend hoe de zaal in Zwolle bijna alle liedjes woord voor woord meezong. Bedankt iedereen die er was! Ik vond het heel bijzonder.
De terugreis was vooral stil. Annemieke en Leon reden met mij mee en veel verder dan wat slechte grappen kwamen we niet. Toen ik mijn gitaar naar boven had gesjouwd en de deur achter me dicht was gevallen begon ik oncontroleerbaar te rillen. Ik was koud, zwak en kon nauwelijks meer op mijn benen staan. Nadat ik me had opgewarmd onder de douche kroop ik in bed. Nadat ik tien en een half uur later wakker werd had ik spierpijn door mijn hele lijf. Ook Annemieke voelde zich niet lekker, dus we hebben samen een dag lang op onze bank gewoond en geslapen.
Terugkijkend op dit weekend dan is het moment waarop ik het meeste energie had, het moment dat ik op het podium stond. Dat blijft toch het beste medicijn voor een podiumbeest als ik. Intussen gaat het al een stuk beter en heb ik alweer ontzettend veel in in het volgende Nachtlichtconcert, aanstaande zaterdag 13 maart in Emmeloord! Wil je erbij zijn? Bestel dan snel je kaarten via www.interticket.nl.
tot ziens in het Nachtlicht!
jullie matthijn
